Nie jesteś zalogowany(a)
Zaloguj się
Zarejestruj się

Paweł Szarowski

Urodzony:14 wrz 1882 W:
Zmarł:17 cze 1963 (w wieku 80)W:
Informacje
Wydarzenia
Oś czasu

Najbliższa rodzina

Bronisława Waleria Ćwiklińska
Jego żona
Paweł Szarowski
Jego syn
Eryka Elżbieta Szarowska
Jego córka
Brunon Szarowski
Jego syn
Leon Szarowski
Jego syn
Małgorzata Szarowska
Jego córka
Helena Kreft
Jego żona
Czesław Szarowski
Jego syn
<Prywatne> Szarowska
Jego dziecko
<Prywatne> Szarowski
Jego dziecko
<Prywatne> Szarowska
Jego dziecko
<Prywatne> Szarowska
Jego dziecko
<Prywatne> Szarowska
Jego dziecko
Emil August Scharowski
Jego ojciec
El¿bieta Terletzka
Jego matka
Alfreda Adolfa Scharowski
Jego brat
Herta Szarowska
Jego siostra
Ginther Artur Szarowski
Jego brat

Biografia

Opowiadanie córki Heleny Szarowskiej

 

Pierwotne nazwisko Scharowski Albert

Pawel Scharowski by³ pochodzenia niemieckiego, jego rodzice mieszkali ostatnio w Elbl¹gu /dawne prusy wschodnie/ by³ nauczycielem. W 1914-04-08. zosta³ powo³any do s³u¿by wojskowej jako podoficer i poszed³ na wojnê. By³ w niewoli rosyjskiej na Syberii w Omsku, od 14.12.1914.r. do 20.6.1918r. Powróci³ do Obozu w Zegrzu, sk¹d zosta³ zwolniony do domu 31,.2.1918r. Otrzyma³ odznakê ¿elazny krzy¿ II klasy. W czasie niewoli przeby³ tyfus, potem udziela³ lekcji jêzyka niemieckiego dzieciom z rodzin pochodzenia niemieckiego. Po powrocie do domu podj¹³ pracê w szko³ach podstawowych pe³ni¹c funkcjê nauczyciela i kierownika szko³y i tak: w BrzeŸnie, potem w D¹brówce, we Wdzie, w Linówku, w Lubichowie, w Suchobrzenicy, w Nowym Bukowcu, w Koliñczu, w Szabdzie i ostatnio jako nauczyciel w szkole niemieckiej w Sartowicach.

Zna³ jêzyk niemiecki, chc¹c jednak uczyæ w polskich szko³ach, nauczy³ siê jêzyka polskiego. Pierwsza ¿ona Bronis³awa pochodzi³a z D¹brówki, by³a córk¹ ziemianina, chorowa³a na p³uca /suchoty/ i zmar³a w 1925 r. Maj¹c 5-ro dzieci, Pawe³ Szarowski o¿eni³ siê po raz wtóry z Helen¹, te¿ córk¹ ziemianina z G¹siorek. Mia³ jeszcze 6-ro dzieci. Z powodu z³ego s³uchu, w roku 1937 poszed³ na emeryturê. W tym samym roku po 7 letnim procesowaniu siê rodzice otrzymali du¿¹ nale¿noœæ za sprzedan¹ kamienicê w Pelplinie (wiano mojej matki) i przenieœli siê do Torunia, urz¹dzaj¹c sobie piêkne mieszkanie w nowym domu, Dnia 3.9.1939 r. (II wojna œwiatowa) nasz dom w Toruniu zosta³ jako jedyny zbombardowany podczas nalotu niemieckiego. Straciliœmy wszystko. Czes³aw 11-to letni zgin¹³ pod gruzami, pozostali cz³onkowie rodziny odnieœli powa¿ne obra¿enia, z wyj¹tkiem Henryka i Janiny. Oni wyszli spod gruzów bez obra¿eñ. W tym czasie z pierwszego ma³¿eñstwa w domu by³a tylko Ma³gorzata, pozosta³e dzieci ju¿ by³y poza domem, najstarszy Pawe³ zosta³ ksiêdzem, Brunon uczy³, o¿eni³ siê z nauczycielk¹ Stefani¹ Drygaœ, Eryka wst¹pi³a do zakonu, Leon by³ w seminarium duchownym w Pelplinie.

Poniewa¿ Niemcy opanowali Toruñ (nie wolno by³o rozmawiaæ po polsku) my nie mieliœmy dachu nad g³ow¹, w³adze ówczesne przydzieli³y ³askawie naszej rodzinie mieszkanie zastêpcze na bydgoskim przedmieœciu po by³ym wojskowym. Przestawialiœmy siê, ucz¹c siê w szko³ach jêzyka niemieckiego. Trudno by³o siê przestawiæ, ale by³ to przymus. Ojciec chc¹c utrzymaæ rodzinê zacz¹³ poszukiwaæ zajêcia, gdy¿ emerytury Niemcy nie przyznali.

Pomóg³ mu w otrzymaniu pracy m¹¿ siostry ojca, który by³ rodowitym Niemcem i s³u¿y³ w Arbeitsdienst. Przyjecha³ do nas w mundurze a¿ z Kolonii. ( Deutsches Reich). Ojciec otrzyma³ pracê w Sartowicach w wrzeœniu 1942r. na warunkach niemieckich. W 1944 r. zosta³ aresztowany przez Gestapo pod zarzutem czynienia wrogich wypowiedzi pod adresem re¿imu niemieckiego. Siedzia³ w Wiêzieniu w Bydgoszczy, zosta³ zwolniony 29.12.1944 r. krótko przed zbli¿aniem siê frontu rosyjskiego. Wybroni³ go jeden niemiecki kapelan wojskowy z Grudzi¹dza, którego zna³ ks. Pawe³.

¯ycie Paw³a Szarowskiego by³o jednym pasmem zmagania siê z przeciwieñstwami losu. Trudnoœci nawarstwia³y siê i tylko silnej wierze w Boga prze¿y³ ¿ycie godnie i umar³ maj¹c 81 lat w godziwych warunkach w Skórczu. Pogrzeb jego odby³ siê 22 lipca 1963 r. w roku, kiedy jego wnuk Stanis³aw otrzyma³ œwiêcenia kap³añskie. Udzia³ w pogrzebie wzi¹³ biskup pelpliñski Kowalski i mnóstwo ksiê¿y z diecezji pelpliñskiej. Dzieci z pierwszego ma³¿eñstwa odesz³y do Pana, nieznany jest los Leona, który wyst¹pi³ z Seminarium duchownego i w 1939 r. zosta³ powo³any jako oficer do wojska i zagin¹³. Przypuszcza siê, ¿e zgin¹³ w Katyniu. Na dzieñ dzisiejszy t.j. 1.10.2003 r. ¿yj¹ jeszcze dzieci z drugiego ma³¿eñstwa.

 

¯ona Helena odesz³a do Pana 24.10.1989 r. po ciê¿kiej chorobie i operacji. By³a cicha, pokorna i zawsze uczynna, wychowa³a 11-ro dzieci, bardzo lubi³a goœci, nigdy nie podnosi³a g³osu, zawsze stara³a siê w miarê swoich mo¿liwoœci pomagaæ woko³o. Jej wielk¹ podpor¹ by³ Leon, syn z pierwszego ma³¿eñstwa Paw³a Szarowskiego. To on urz¹dzi³ sam mieszkanie w Toruniu, kupuj¹c wszystko co by³o potrzebne, gdy¿ wszystkie stare meble i przedmioty zosta³y zawiezione do G¹siorek na wieœ. To on zajmowa³ siê nami, dzieæmi z drugiego ma³¿eñstwa ojca. Tak¿e Eryka, zakonnica pomaga³a rodzicom, bra³a na wakacje do zakonu dzieci, najm³odsz¹ wychowywa³a przez wiele lat, a¿ do z³o¿enia matury.

 

Lubiki 01-10-2003

 

Opowiadanie córki Teresy Szarowskiej

 

Pawe³ Szarowski - nauczyciel

 

Urodzi³ siê dnia 14.09.1882r. w Elbl¹gu, w rodzinie wyznania rzymsko-katolickiego, z ojca Emila i z matki Teresy z Tertetzkich. W roku 1897 ukoñczy³ 8klasow¹ szko³ê wydzia³ow¹, dwa lata Preparandia- 1899r. 1rok Szko³y Handlowej w Elbl¹gu- 1900r. 3lata Seminarium Nauczycielskie w Grudzi¹dzu potwierdzone koñcowym œwiadectwem z dnia 12marca 1903r. Jako nauczyciel podejmuje pracê na podstawie kontraktów wystawionych przez Królewski Zarz¹d Wydzia³ ds. Koœcio³a i Szkolnictwa w Gdañsku.

 

Od 02.05.1903r. pismo nr 737/4 z dnia 2.05.1903 zatrudniony z Szkole Powszechnej w BrzeŸnie

od 31.08.1903r. pismo nr 589/8 z dnia 30.08.1903 Szk. Powsz. D¹brówka

od 01.12.1903r. pismo nr 345/11 z dn. 16.11.1903 Szk. Powsz. Wda pow. Starogard

od 01.04.1905r. pismo nr 343/3 z dn. 8.03.1905 Szk. Powsz. Lubichowo

od 01.10.1906r. pismo nr 540/8/11 z dn. 5.09.1906 Szk. Powsz. Linówek

od 01.04.1908 pismo nr 711/2 z dn. 7.03.1908 Szk. Powsz. SuchobrzeŸnica

œwiadectwo dnia 27.05.1908 ukoñczenia seminarium nauczycielskiego II- go stopnia w Langfuhr.

Od 16.03.1913r. pismo nr G III/F z dnia 22.02.1913 Szko³a Powszechna Nowy Bukowiniec

od grudnia 1914r. do 19.06.1918r. niewola rosyjska na zes³aniu w Omsku na Syberii. (W niewoli chorowa³ na tyfus). W styczniu 1920 przenosi siê z rodzin¹ do Kolincza. W dniu 1.02.1923 zdaje egzamin przewidziany przez Ministerstwo b. dzielnicy pruskiej dla urzêduj¹cych nauczycieli. W dniu 2.06.1925 zostaje mianowany kierownikiem Szko³y Publicznej w Kolinczu.

W dniu 1.10.1929 pismem nr I- 21159/29 z 17.9.1929 Kuratorium okrêgu Szkolnego Pomorskiego w Toruniu mianuje na Kier. Szko³y Powszechnej w Szabdzie k/ Brodnicy. Z dniem 31.05.1933r. po 30 latach pracy na w³asn¹ proœbê przeniesiony w stan spoczynku przez Kuratorium Okrêgu Szkolnego w Poznaniu na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej przy Urzêdzie Woj. Pomorskim w Toruniu stwierdzaj¹cej 49% utraty zdolnoœci do pracy.

¯ycie rodzinne zaczyna siê w dniu 09.10.1906r. gdy zosta³ pob³ogos³awiony zwi¹zek ma³¿eñski z pann¹ Bronis³aw¹ z Æwikliñskich z D¹brówki

13.12.1907r. urodzi³ siê pierworodny syn Pawe³ w Linówku

09.02.1909r. urodzi³a siê córka Eryka w SuchobrzeŸnicy

04.03.1911r. urodzi³ siê syn Brunon w SuchobrzeŸnicy

28.04.1913r. urodzi³ siê syn Leon w Nowym Bukówcu

Po powrocie z niewoli rosyjskiej urodzi³a siê najm³odsza córka z pierwszego ma³¿eñstwa Ma³gorzata w dniu 02.04.1919r. w Nowym Bukówcu. W lutym 1920r. do Kolincza przyje¿d¿a z Elbl¹ga ojciec Emil Szarowski i wkrótce w dniu 30.06.1920r. umiera w wieku 69lat- pochowany na cmentarzu w Jab³owie - w miejscu gdzie obecnie znajduje siê Krzy¿ Misyjny.

W dniu 24.07.1925r. po ciê¿kiej chorobie umiera w wieku 37lat ¿ona Bronis³awa, pozostawiaj¹c 5-cioro dzieci, najm³odsza córka Ma³gorzata mia³a 6lat. W ostatnich dniach choroby chor¹ opiekowa³a siê (szwagierka brata Józefa Æwikliñskiego) Helena Kreft, której powierzy³a opiece dzieci i mê¿a. Po pó³rocznej ¿a³obie w dniu 25.01.1926r. poœlubi³ Helenê. Z drugiego ma³¿eñstwa urodzi³o siê szeœcioro dzieci:

29.04.1927r. córka Helena w Kolinczu

19.11.1928r. syn Czes³aw w Mszanie

17.08.1930r. córka Maria Bronis³awa w Mszanie

30.03.1932r. córka Janina w Mszanie

30.05.1933r. syn Henryk w Mszanie

11.11.1937r. córka Teresa w P¹czewie

W maju 1926r. syn Pawe³ zda³ maturê w Gimnazjum Ogólnokszta³c¹cym w Starogardzie Gd., a nastêpnie rozpocz¹³ studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Œwiêcenia kap³añskie otrzyma³ w dniu 20.12.1930r. z r¹k J.Eks.Ks.Bp. Okonieskiego, u którego potem przez jakiœ czas by³ kapelanem. W roku 1927 córka Eryka wstêpuje do zakonu Franciszkanek od pokuty i mi³oœci chrzeœcijañskiej w Chojnicach, w dniu 6.08.1929r. odby³y siê ob³óczyny i otrzyma³a imiê zakonne Maria Agnieszka. Procesjê czasow¹ z³o¿y³a dn. 15.02.1931, natomiast œluby wieczyste z³o¿y³a w 1934r. w miejscowoœci Nonenwerth w Niemczech gdzie otrzymuje wykszta³cenie w zawodzie jako pielêgniarka dyplomowana. Ca³e ¿ycie zawodowe pracuje w tym charakterze, a¿ do emerytury.

Przez krótki okres czasu mieszkaliœmy w Starogardzie przy ulicy Koœciuszki- róg Lubichowskiej lecz ze wzglêdu na z³e warunki przenieœliœmy siê do P¹czewa gdzie otworzyliœmy sklep kolonialny i wielobran¿owy. Po urodzeniu siê najm³odszej córki po czterech miesi¹cach przeprowadziliœmy siê do Torunia w 1938 na wiosnê, o to przeniesienie postara³ siê syn Leon, który po przerwaniu studiów w Seminarium Duchownym w Pelplinie w latach 1932-1935 podj¹³ pracê w Urzêdzie Miejskim w Toruniu.

II wojna œwiatowa nie oszczêdzi³a równie¿ i naszej rodziny. W dniu 03.09.1939r. w Toruniu w czasie nalotu samolotów hitlerowskich nasz dom zosta³ zbombardowany, ca³a rodzina znalaz³a siê w gruzach i zwa³ach. Syn Czes³aw 11 letni zosta³ zabity, pozostali byli ciê¿ko ranni, czêœæ bardzo zszokowana.

Dom w Toruniu- Mokre przy ul. Bartosza G³owackiego 29 przesta³ istnieæ. Po wyleczeniu czêœciowym w ró¿nych szpitalach, otrzymaliœmy mieszkanie zastêpcze, które s³u¿y³o nam do czasu przeprowadzenia siê na wieœ do Sartowic w 1942r. 02.02.1945r. w dniu wkroczenia wojsk radzieckich rozegra³a siê straszna bitwa, w której nasz dom zosta³ zniszczony strza³ami artyleryjskimi. Zostaliœmy znowu bez dachu nad g³ow¹. W czasie dzia³añ wojennych szukaliœmy punktu zatrudnienia wœród rodziny i tak przez Che³mno, Grudzi¹dz, Jeleñ, D¹brówkê. W sierpniu 1945r. zamieszkaliœmy we wsi Grêbocin k/ Torunia na terenie maj¹tku. Po zakoñczeniu roku szkolnego w 1949r. przenieœliœmy siê na mieszkanie na terenie maj¹tku w Czerpiêtach, nastêpnie do Mini¹t w powiecie Sztumskim. Na maj¹tku ojciec by³ zatrudniony jako ksiêgowy od 1.06 do 30 listopada 1946r. w Cierpietach a do 30.06.1947r. w Mimêtach. W styczniu 1949 przenieœliœmy siê na mieszkanie czynszowe do Nowego Targu pow. Sztum. W Nowym Targu córka Bronis³awa podejmuje pracê jako wychowawczyni przedszkola. Syn Henryk od 1.03.1947r. przebywa w Grudzi¹dzu pod opiek¹ Ks. Paw³a natomiast córka Teresa od pocz¹tku roku 1947 przebywa³a w Chojnicach pod opiek¹ S. Marii Agnieszki. Córka Janina od 11.1948r. przebywa w Chojnicach w Szkole Gospodarczej przy Zak³adzie Mariañskim S S. Franciszkanek. Po roku 6.11.1949 wst¹pi³a do Zakonu S S. Franciszkanek id¹c za g³osem powo³ania. 13.08.1950r. odby³y siê ob³óczyny i otrzyma³a imiê zakonne S. Maria Goretta. Dnia 19.08.1952r. z³o¿y³a profesjê czasow¹ natomiast 20.08.1955r. z³o¿y³a œluby wieczyste.

 

W roku 1952 ojciec ciê¿ko zachorowa³ na malariê i syn Pawe³ umieœci³ chorego w Szpitalu w Starogardzie Gd. Resztê dni ciê¿ko chory przebywa³ na plebani w ma³ym pokoiku na ul. Tczewskiej przez okres 2lat dochodzi³ do zdrowia i w dniu 10.04.1955 zamieszkali rodzice w Skórczu a¿ do koñca swoich dni w dniu 18.07.1963r.- tj. dzieñ œmierci ojca.
Znajdź przodka:
Szukaj

Pobierz bezpłatnie wyjątkowy program genealogiczny

Zabawne i łatwe w użyciu
Importuj z łatwością swój GEDCOM
Technologia Smart Matching™
Obsługa 40 języków
 
Ładowanie...
Ładowanie...